تبلیغات
WIMIFIRE - مطالب آبان 1394

امروز:

تفاوت طرح مسکن اجتماعی با مسکن مهر چیست؟

تامین۲۴/ایران یکی از معدود کشورهایی است که سیاست‌های بخش مسکن آن با تغییر دولت‌ها دستخوش تحولاتی می‌شود که‌گاه با سیاست‌های دولت پیشین متضاد است. چنین تضادی به‌خصوص در دوره ۸ساله دولت احمدی‌نژاد با شدت بیشتری احساس می‌شد. احمدی‌نژاد طرح مسکن مهر را کلید زد که هنوز هم تعهدات سنگین آن اجرایی نشده و بر دوش دولت فعلی افتاده است. 

حسن روحانی، رئیس‌جمهوری در‌‌ همان آغازین ماه‌های مسئولیتش اعلام کرد که تعهدات مسکن مهر را تا آخر ادامه خواهد لیکن بدانید این طرح فاقد مبنای کار‌شناسی بوده و بخش مهمی از تورم سال‌های گذشته به‌خاطر پول پاشی‌های انجام گرفته در این بخش بوده است. روحانی از جمله آذرماه امسال در جمع مدیران بانک‌ها و کارکنان بانک مرکزی با انتقاد از انتشار پول برای احداث مسکن مهر در سال‌های گذشته گفت: واقعاً چاپ پول بدون پشتوانه از نظر شرعی و قانونی مسأله‌دار است. با کدام مجوز این اتفاق رخ داد که بلافاصله در جیب مردم تأثیر گذاشت و اموال و قدرت و ارزش پول را پایین آورد. یک تصمیم‌گیری برای مسکن مهر بلایی بر سر کشور آورد و بانک مرکزی را زیرسوال برد. 

وی با ابراز تأسف از اینکه ۴۴درصد کل پولی که در تاریخ کشور ایجاد شد در این تصمیم‌گیری، چاپ و در اختیار بانک مسکن قرار گرفت، اظهار کرد: آیا کسی آمد تا حساب کند برای مردم که این افزایش پایه پول برای مسکن مهر از پول متعلق به همه آن‌ها بوده است؟ 

دولت یازدهم با وجود آگاهی، ناچار بود راه به‌وجود آمده در مسکن مهر را طی کند زیرا دولت نمی‌خواهد مردم را نسبت به نهاد دولت بی‌اعتماد کند، البته کسانی مانند عباس آخوندی، وزیر راه و شهرسازی هم از طرح مسکن مهر به‌علت کیفیت پایین آن و ایجاد کلونی‌های طبقه ضعیف و فقیر کنار هم انتقاد کرد و گفت در هیج کجای دنیا این چنین سرمایه‌ها را هدر نمی‌دهند. 

علی طیب‌نیا، وزیر اقتصاد هم شهریورماه سال ۹۲ بود که در یک برنامه تلویزیونی گفت: ساخت مسکن ارزانقیمت برای عامه مردم مقدس است و همه ما وظیفه داریم در این مسیر حرکت کنیم اما متاسفانه برای تولید مسکن ارزانقیمت به رشد نقدینگی و منابع بانک مرکزی متوسل شدیم. اگر بگوییم چیزی حدود نیمی از کل پایه پولی و نقدینگی کشور به مسکن مهر مربوط می‌شود شاید تعجب‌آور باشد که برای تحقق یک هدف مقدس ما به یک ابزار نامناسب متوسل شدیم. 

 مسکن اجتماعی؛ طرح دولت جدید


با این حال دولت روحانی در کنار پیش بردن تعهدات دولت قبل درباره مسکن مهر، طرح دیگری را تحت عنوان «مسکن اجتماعی» کلید زده است که به نظر می‌رسد سیاست اصلی دولت روحانی را در بخش مربوط به تامین مسکن برای اقشار متوسط و پایین جامعه تشکیل می‌دهد. 

علی ربیعی، وزیر کار اخیرا به تشریح بخش‌هایی از این طرح پرداخت و گفت: در مسکن اجتماعی کارگران، بازنشستگان تامین اجتماعی، کارگری و کشوری، اقشار کم‌درآمد تحت پوشش سازمان‌های حمایتی و سایر اقشار نیازمند بنا به تشخیص وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در اولویت قرار دارند. ربیعی در مورد زمان هم گفت: طرح مسکن اجتماعی در کشور با توافق وزارت تعاون، کار و رفاه و راه و شهرسازی به مرحله عملیاتی رسیده و از سال آینده نیز این برنامه وارد فاز اجرایی می‌شود. مطالعات ۷گانه‌ای برای اجرای این طرح از سوی کار‌شناسان و جامعه‌شناسان شهری انجام شده و منابع مالی مورد نیاز برای مسکن اجتماعی نیز پیش‌بینی شده است. وی اضافه کرد: در این طرح سبد حمایتی دستگاه‌ها، تسهیلات بانکی ارزانقیمت و آورده متقاضی به عنوان پشتوانه مالی در نظر گرفته می‌شود. 

 مشکلات طرح‌های مسکن

اگرچه طرح دولت روحانی برای خانه‌دار کردن اقشار متوسط و ضعیف روی کاغذ ایده خوبی است و مقامات قول اجرایی شدن آن‌ را از سال ۹۴ داده‌اند لیکن با این حال تجارب سال‌های قبل نشان می‌دهد که محقق شدن تعهدات دولت برای تامین مسکن چنین اقشاری بسیار طولانی شده یا اساسا پس از سال‌های طولانی به‌صورت نیمه‌کاره‌‌ رها شده است. 

کمبود یا حتی نبود اعتماد نزد بخش‌هایی از شهروندان برای عملیاتی شدن چنین طرح‌هایی از جمله مشکلات بسیار جدی مربوط به این طرح به شمار می‌آید که دولت روحانی برای رفع چنین مشکلی کاری بسیار سخت پیش‌رو دارد. عمل به وعده‌ها مطابق زمانبندی اعلام شده تنها راهی است که می‌تواند اعتماد از دست رفته شهروندان به شعارهای دولت درباره خانه‌دار کردن اقشار متوسط و پایین را احیا کند.

مسکن اجتماعی‌‌ همان مسکن مهر است؟ 


برخی می‌گویند که مسکن اجتماعی شباهت‌های زیادی با مسکن مهر دارد و در واقع دولت روحانی‌‌ همان طرح مسکن مهر را در قالبی جدید ارائه داده است اما با این حال بررسی جزییات این طرح که از زبان مسئولان دولتی بیان شده نشان می‌دهد که تفاوت‌های مهمی بین این دو طرح وجود دارد. بنابر گفته‌های وزیر راه‌وشهرسازی این طرح تلفیقی خواهد بود از مسکن استیجاری و اصلاح بافت‌های فرسوده که در برنامه چهارم تدوین شده بود ولی در دولت‌های نهم و دهم معلق شد. منابع تامین مالی واحدهای مسکن مهر با مسکن اجتماعی تفاوت‌هایی دارد چراکه در مسکن مهر به‌جز وام، مابقی هزینه‌ها را متقاضیان می‌دهند اما در مسکن اجتماعی این‌طور نیست، بلکه واحد‌ها متناسب با وسع درآمد خانوار قیمت‌گذاری می‌شود و حداکثر با ۴۰درصد از سهم درآمد آن‌ها امکان سکونت پیدا کنند. 

یعنی متقاضیان طی اقساط بلندمدت ۲۰ تا ۳۰ ساله قیمت واحد مسکن اجتماعی را پرداخت می‌کنند و در پایان هم مالک مسکن یاد شده می‌شوند. هدف دولت این است مسکن اجتماعی عمدتا در مناطق و بافت‌های فرسوده اجرایی شود و از این لحاظ تخصیص زمین‌های بیابانی و دورافتاده که یکی از ضعف‌های اصلی مسکن مهر بود، دیگر وجود نخواهد داشت.

**

علیرضا خسروی، عضو کمیسیون عمران مجلس:
 
بانک اطلاعاتی دقیق، شرط موفقیت مسکن اجتماعی


یکی از طرح‌های دولت یازدهم برای خانه‌دار کردن بخشی از مردم طرح مسکن اجتماعی است. طرحی که عده‌ای آن را مشابه مسکن‌مهر دولت قبل قلمداد می‌کنند و عده‌ای دیگر آن را یکی از طرح‌های عملیاتی برای رفع نیاز قشر‌های نیازمند در حوزه مسکن می‌دانند. این طرح را در گفت‌وگویی کوتاه با علیرضا خسروی عضو کمیسیون عمران مجلس بررسی کردیم.

دولت می‌خواهد طرح مسکن اجتماعی را به اجرا بگذارد نظر شما به‌طور کلی در مورد این طرح چیست؟ 
دولت با این طرح به نوعی می‌خواهد ۶۰درصد اجاره‌بهای مسکونی ۷۰۰هزار خانوار را به‌صورت بن تامین کند و آن‌ها را تحت حمایت خود قرار دهد. اجرای این برنامه برای دهک‌های یک و دو مدنظر است به‌طوری که این رقم در کلانشهر‌ها به یک صورت و در روستا‌ها به‌طور دیگری باید اجرایی شود. 

 چه نکاتی باید برای موفقیت این طرح و تکرار نشدن خطاهای مسکن مهر در نظر گرفته شود؟ 

من قبلا در مصاحبه‌هایم بر نقش بانک اطلاعاتی دقیق برای پیشبرد این طرح تاکید کرده‌ام. بازهم تاکید می‌کنم بدون در نظر گرفتن اطلاعات دقیق در این زمینه مانند این است که وارد میدان مین ‌شویم؛ به‌طوری که ما در اجرای هدفمندی‌ یارانه‌ها هم به این اشکالات برخوردیم و اطلاعات پایه‌ای ناقصی داشتیم و دیدیم که این طرح به این دلیل با چه مشکلاتی روبه‌رو شد، بنابراین از نظر من لازمه موفقیت این طرح فراهم کردن بانک اطلاعاتی دقیق از مشمولان این طرح است. همان‌طور که اشاره کردم دولت با این طرح می‌خواهد دهک‌های یک و دو را مورد حمایت قرار دهد. پس اول باید این دهک‌ها را شناسایی کند. باید دقت بالایی در اجرایی کردن طرح مسکن اجتماعی صورت گیرد تا اشتباهی در آن رخ ندهد. تاکید بنده این است که با دقت زیاد باید ابهامات این طرح را نیز برطرف کنیم. 

 وضعیت نیاز به مسکن در کشور را چگونه می‌بینید و فکر می‌کنید این طرح چه کمکی می‌تواند به این مسئله بکند؟ 
با توجه به اینکه ۶میلیون زوج در سن ازدواج قرار دارند و ۲میلیون واحد مسکونی در کشور کم داریم، برای کنترل بازار باید برای ۱۰سال آینده ۲۰میلیون واحد مسکونی (سالی ۲میلیون خانه) ساخته شود. پس ملاحظه می‌کنید که نیاز بالایی به ساخت مسکن در کشور وجود دارد. در کنار آن بخشی از واحدهای مسکونی موجود هم باید بازسازی شود. با این شرایط باید گفت هر طرحی در صورتی که به درستی اجرا شود، می‌تواند به رفع بخشی از این نیاز فزاینده کمک کند. طرح مسکن اجتماعی هم می‌تواند در جهت رفع نیاز جامعه مخاطب خود که اشاره شد موثر باشد. ضمن اینکه این دهک‌ها واقعا به شدت نیازمند توجه هستند و هزینه‌های مسکن بخش زیادی از درآمد ناچیزشان را می‌بلعد. باید به این مسئله توجه کرد که بار مالی سنگینی برای هزینه این طرح بردوش دولت خواهد بود، بنابراین دولت باید از منابع مالی محدود خود به بهترین نحو استفاده کند. 

 به‌طور کلی چه ایرادهایی می‌شود به این طرح وارد کرد؟ 
قبل پاسخ باید به این نکته توجه کنیم که در حال حاضر نیاز به مسکن بالاست، عرضه آن هم کم است. قیمت‌ها بنا‌به دلایل مختلف بالاست. پس دولت در این شرایط باید مشارکت و تصدی‌گری کند. اگر شرایط غیر از این بود شاید با تصدی‌گری دولتی مخالفت می‌کردیم اما به هر حال تصدی‌گری بخش حاکمیتی، کوچک بودن متراژ، گسترش اجاره‌نشینی و ابهام در محاسبه منابع از مشکلات این واحد‌ها به شمار می‌رود که باید به حداقل کاهش پیدا کند. به نظر می‌‌رسد در این طرح مدل کشور مالزی مدنظر است که از آن به‌عنوان مدل موفق مشارکتی یاد می‌شود و ما باید از آن استفاده کنیم؛ به‌طوری که زمین را در اختیار افراد قرار دهیم چون ۵۰درصد قیمت مسکن، زمینش است و با ارائه تسهیلات به افراد به‌طوری که ۲۵درصد در اختیار خود افراد است و ۲۵درصد در اختیار دولت که به هر صورت که می‌خواهد می‌توانند وارد شوند و ۵۰درصد باقیمانده به قیمت تمام شده قابل فروش است.

منبع: ایرج جمشیدی/ آتیه نو
لینک منعکس کننده اصلی : 
http://tamin24.ir/fa/news/3875


نوشته شده در : چهارشنبه 27 آبان 1394  توسط : میلاد فیروزه.    نظرات() .

شهرگرایی


به اهتمام : روح الله رضوانی


شهرگرایی در قالب مفهوم ، شیوه­ی زندگی معنی می­شود. شیوه­ی زندگی نیز از نظر ویدال دولابلاش یعنی طرق مختلف تامین معیشت ، شكار ، ماهیگیری ، رمه­گردانی و اشكال مختلف كشاورزی است كه غالبا در رابطه با ویژگی­ها و توان های محیط طبیعی است . ویدال اولین كسی است كه مفهوم شیوه­ی زندگی را به­كار برد ، این در حالی است كه لوئیز ورث در مقاله­ای ، شهرگرایی را به عنوان شیوه ای از زندگی مطرح كرد. شهرگرایی را می­توان در شیوه­ی زندگی ساكنان شهر دید . میزان جمعیت ، تراكم جمعیت و ناهمگنی جمعیت در یك حوزه ی شهری در روابط میان افراد و افزایش شرایط جدایی مردم موثر است و در نهایت به جدایی­گزینی گروه­های مردم در شهر می­انجامد . بنابراین شهر به عنوان محل شیوه­ی زندگی خاص شناخته می­شود . می­توان گفت كه شهرگرایی با تغییراتی در ارزش ها ، رسوم اخلاقی ، آداب و سنن و رفتارهای جمعیتی همراه است . شهرگرایی در مفهوم وسیع آن، به همه­ی ویژگی­های سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی در شهر اطلاق می­شود كه با شیوه­ی زندگی مردم شهری عجین شده است . شهرگرایی برخلاف شهرنشینی یك فرایند كمی شهر نیست بلكه به عنوان مرحله ی نهایی و كیفی زندگی در شهر یا نتیجه­ی شهرنشینی محسوب می­شود .

5 ویژگی شهرگرایی عبارت است از :

1-   قراردادهای الزام­آور اجتماعی

2-   سهل­گیری

3-   بیگانگی

4-   گمنامی

5-   رفتار منحرفانه


ادامه مطلب

نوشته شده در : چهارشنبه 27 آبان 1394  توسط : میلاد فیروزه.    نظرات() .

نمونه بارز و پیشگام مدرنیزاسیون شهری در میانه قرن نوزدهم میلادی

1- مقدمه
اولین قدم‌های شهرسازی مدرن در فاصله سال‌های 1830 تا 1850 برداشته شد. در این زمان معماران، عمدتا مشغول بحث و مشاجره درباره برتری و انتخاب یکی از سبک‌های گوتیک یا کلاسیک بودند و صنعت و محصولات صنعتی را تحقیر می‌کردند و در این پیشرفت سهم چندانی نداشتند. 

این پیشرفت‌ها مرهون زحمات تکنسین‌ها و متخصصین بهداشت است که در جست‌وجوی راهی برای بهتر کردن وضع شهرهای صنعتی بودند؛ به طوری که اولین قوانین بهداشتی، همان اصول ابتدایی هستند که براساس آنها، قوانین شهرسازی معاصر پایه‌گذاری شد. جنبش‌های سال 1848 و عواقب آن، باعث شد كه در مهم‌ترین ممالك اروپایی، یك گروه محافظه‌كار دست راستی روی كار آید كه از آن میان «ناپلئون سوم» در فرانسه را می‌توان نام برد. این گروه كه هم از قدرت مطلق و هم از حمایت ملی برخوردار بود، نظارت مستقیم دولت را در بخش‌های بسیاری از زندگی اقتصادی و اجتماعی مردم لازم می‌شمارد و به همین دلیل، دست به اصلاحات تازه‌ای زد كه گذشته از داشتن مشخصات ضدانقلابی، صفت بارز هماهنگی و به وجود آوردن نظم متقابل را نیز دارد. در این دوره از اصلاحات، شهرسازی نقش مهمی را ایفا می‌كند و به‌صورت وسیله‌ای موثر در دست صاحبان قدرت بود و این امر به‌خصوص در فرانسه بیش از هرجای دیگر مصداق پیدا کرد. در این میان برای نخستین بار به نظر می‌رسد، مساله طرح جامع یک شهر مدرن در مقیاسی مناسب با نظام جدید اقتصادی و سیاسی مورد توجه قرار گرفت و طرح پیشنهادی نه تنها روی کاغذ باقی نماند بلکه تا حد بسیاری اجرا شده و کلیه آثار آن چه از لحاظ تکنیکی و فرمال و چه از نظر اداری و مالی، 
مو به مو مورد بررسی و کنترل قرار گرفت.
 
2- اهداف سیاسی، اقتصادی و اجتماعی 
تغییر نقشه پاریس
«شارل لوئی ناپلئون بناپارت» که از 1849 تا پیش از کودتای 1851 رئیس‌جمهور فرانسه و سپس از 1852 تا 1870 تحت عنوان «ناپلئون سوم» امپراتور این کشور بود، پایه قدرتش را روی وحشت ناشی از انقلاب سوسیالیستی فوریه 1848 گذاشت و در مقابل طبقه روشنفكر و اقلیت كارگر، بر ارتش و وجاهت ملی خود تكیه ‌كرد. شخصیت وی ایجاب می‌كرد كه از طرفی برای كسب وجهه و محبوبیت بیشتر در پاریس دست به كارهای بزرگ و چشمگیر بزند و از طرف دیگر با تبدیل كوچه‌های قرون وسطایی پاریس به خیابان‌های وسیع و مستقیم، هم حركت سپاه را آسان‌تر سازد و هم راه را بر انقلاب‌های احتمالی آینده ببندد. از نگاه نخست به نقشه‌ پاریس این چنین به نظر می‌رسد كه خیابان‌های متقاطعی كه محلات پرجمعیت شهر را به یكدیگر متصل می‌كنند، پیش از آنكه با ملاحظات شهرسازی ساخته شده باشند، به پیروی از فرم خندق‌هایی كه به‌منظور دفاع از شهر، آن هم نه در مقابل دشمن خارجی بلكه برای جلوگیری از شورش خود اهالی پاریس، ایجاد شده‌اند. در تمام بحران‌های سیاسی، جنبش‌های انقلابی همیشه از محلات پاریس قدیم شروع می‌شدند و وضعیت خود كوچه‌ها موقعیت دفاعی مناسب ایجاد می‌كرد و سلاح‌های تعرضی موثری در دسترس انقلابیون قرار می‌داد. در كنار این اهداف سیاسی، انگیزه‌های اجتماعی و اقتصادی دیگری نیز قرار داشتند كه باز هم ایجاد تحولات اساسی را ضروری می‌ساختند. پاریس كه در زمان انقلاب و «ناپلئون اول» نیم میلیون نفرجمعیت داشت، به‌سرعت در حال توسعه بود و در زمان «ناپلئون سوم» جمعیت آن به بیش از یك میلیون نفر رسیده بود. مركز شهر قدیمی دیگر قادر نبود كه وزن این چنین تشكیلات درحال توسعه‌ای را تحمل كند، خیابان‌های قرون وسطایی و باروك برای ترافیك فعلی جای كافی نداشتند و خانه‌های قدیمی احتیاجات بهداشتی یك شهر صنعتی را تامین نمی‌كردند.
آن طور که نقل می‌شود، «ناپلئون» روزی در مقر «سن كلو» برای میهمانان بی‌شمار خود می‌گفت: «وقتی در نیویورك در تبعید به سر می‌برد روزی در یك رستوران در كنار میز آدم عجیبی غذا می‌خورد كه یك لوله كاغذ بسیار بزرگ روی میز پهن كرده و در آن طرح یك شهر بیست هزار نفری را با تمام كلیساها، میدان‌ها، مونومان‌ها و... كشیده بود و می‌گفت دیگر هر دفعه یك خانه نخواهیم ساخت، بلكه همه چیز در یك زمان شروع و در یك زمان خاتمه خواهد یافت. آن شخص همچنین جهت تامین زمین و آغاز ساختمان، مذاكره و عقد قرارداد نیز کرده بود». «ناپلئون سوم» در ادامه گفت: «آن روز با خود قرار گذاشتم در بازگشت به پاریس بدون هیچ شك و تردیدی پایتخت را بازسازی كنم.» در‌واقع تغییر نقشه پاریس توسط «ناپلئون» آغاز شد، در اتاق مطالعه‌ وی نقشه‌ بزرگی از پاریس بر دیوار آویخته شده بود كه «ناپلئون» با دست خود یا چنان كه «هوسمان» نوشته است «با دست پر جرات و شاهانه خود» تغییراتی را كه در نقشه باید صورت گیرد، رسم كرده بود. این تغییرات با سه رنگ قرمز، آبی و سبز كه هر رنگ به ترتیب نوبت اجرای آنها را در نقشه نشان می‌داد، مشخص شده بود. نقشه‌ اصلی و تمام كپی‌های آن به استثنای یك كپی در حریقی از میان رفت. تنها نسخه كپی كه توسط مورخ فرانسوی در كتابخانه‌ قصر برلین كشف شد، نقشه‌ای بود كه 
«ناپلئون سوم» در هنگام دیدار پادشاه پروس از نمایشگاه سال 1867 پاریس به‌عنوان نمودار اقدامات مشعشع امپراتوری به وی هدیه كرده بود. این كپی اگرچه كاملا مطابق نقشه‌ اصلی نیست، با این همه معرف كار فوق‌العاده‌ای است كه در شهرسازی در زمان كوتاه هفده سال (1869-1853) صورت گرفته است.
 
3- بارون هوسمان و فرمانداری حوزه رود سن
بارون «ژرژ اوژن هوسمان» بانی و مجری طرح پاریس، در سال 1831 دکترای حقوق گرفت، در جریان مسوولیت‌های خود به طبقه بورژوازی نزدیک شد، در سال 1848 از «لویی بناپارت» برای ریاست جمهوری حمایت کرد و در نهایت در سال 1853 و بعد از عهده‌داری چند مقام، به فرمانداری سن رسید. وزیر كشور وقت فرانسه 
«پرسین یی» پس از اینکه او را در یك ضیافت رسمی نهار ملاقات می‌كند، می‌گوید: «كسی كه بیش از همه نظر مرا جلب كرد هوسمان بود. در برابر من یكی از شخصیت‌های خارق‌العاده اجتماع قرارگرفته بود. او مردی بود درشت هیكل، قوی، پرهیمنه، پرتحرك و درعین حال ظریف، زیرك و سرشار از استعداد. این مرد بی باك از اینكه خود را آن طور كه هست نشان دهد اصلا پروا نداشت». «هوسمان» نیز درخاطرات خود می‌نویسد: هنگامی كه وزیر از او سوال می‌كند كه در آن مقام قادر به انجام چه كارهایی خواهد بود جواب می‌دهد: «با وجود فرماندار فعلی و سیاستمداران كهنه كاری مانند او، هیچ. اما با استفاده از مردی كه به خاطر مقام و محبوبیتش دارای امكانات كافی برای انجام كارهای بزرگ باشد و بتواند با نیروی جسمانی و روحانی با هرگونه عادات قدیمی كه مردم فرانسه بی‌نهایت به آن پایبند هستند مبارزه كند، هركاری را می‌توانم انجام دهم. از ناپلئون سوم كه بگذریم هیچ یك از حكام، بدون استثنا هرگز به این فكر نبوده‌اند كه یك فرماندار واقعی برای حوزه‌ سن به هتل دوویل پاریس بفرستد.» به این ترتیب طبیعی است كه «هوسمان» به طرفداری از «ناپلئون سوم» می‌پردازد ولی متكی به طرفداری و تایید امپراتور از خود پیوسته سعی می‌كند كه هیچ‌گونه مفهوم سیاسی به اقدامات خود ندهد و همیشه آنها را به عنوان اقدامات فنی و اداری كه از ضروریات مشخصی منتج هستند جلوه‌گر بدارد.
 
4- اصول برنامه‌ و اقدامات هوسمان
به محض اینكه «هوسمان» به سمت فرماندار انتخاب شد، تشكیلات تازه‌ای را برای انجام خدمات تكنیكی طبق روش مدرن به وجود آورد و برای این منظور یك عده از بهترین مهندسان را كه قبلا هم با او كاركرده بودند در رأس این تشكیلات قرارداد. با تامین این وسیله اجرایی پرقدرت و مفید و با استفاده از اعتمادی كه شخص شاه به وی داشت خود شخصا به رسیدگی درباره تشكیلات و ماموران اداری پرداخت. اصول برنامه «هوسمان» برای تغییر نقشه‌ پاریس كه خود درآغاز قبول خدمت آنها را برای انجمن پاریس توضیح داد به 4 دسته كلی تقسیم می‌شوند:
1- در اطراف ساختمان‌های بزرگ، قصرها و سربازخانه‌ها فضای بیشتری ایجاد شود تا دیدار آنها چشم را بنوازد، آمدن به آنجا در مواقع جشن آسان باشد و دفاع هنگام شورش به سادگی صورت پذیرد.
2- وضعیت بهداشتی شهر با از میان بردن كوچه پس‌كوچه‌های منشأ بیماری‌های واگیردار ارتقا یابد. قسمت مركزی پاریس پر از این كوچه‌های باریك غیرسلامت بود كه «هوسمان» هرگز موفق نشد تمامی آنها را از میان‌ بردارد.
3- ایجاد بلوارهای وسیع كه نه‌تنها می‌توانست از هوا و نور كافی برخوردار باشد بلكه عبور سربازان نیز در آنها به آسانی میسر بود. با این ابتکار باید آسایش عمومی تامین شده و امكان شورش تضعیف می‌شد.
4- تاکید بر سهولت عبور و مرور و احداث خیابان‌ها به نحوی كه مردم به آسانی به ایستگاه‌های راه آهن، مراكز تجاری و مكان‌های تفریح، بدون تاخیر و ازدحام و فارغ از حوادث عبور و مرور دسترسی یابند.
 
شمایی از اقدامات و برنامه‌های اساسی «هوسمان» 
در پاریس
هوسمان در دوره‌ فعالیت 17 ساله‌اش (1869-1853) و در راستای اصول برنامه خود، اقدامات گسترده‌ای را برای تغییر وضع كالبدی پاریس انجام داده است كه در پنج دسته‌ كلی می‌توان به‌ آنها اشاره کرد:
الف- اقدامات ساختمانی
مداخلات در وضع موجود شهر پاریس دراین زمینه، شامل تخریب محله‌های قدیمی و كشیدن خیابان‌های تازه و بلوارهای وسیع و همچنین ایجاد محله‌های جدید بود. «هوسمان» همچنین به تجدید بنای عماراتی كه در اطراف خیابان‌های جدید قرار می‌گرفتند، پرداخت. این امر با بنای ساختمان‌های منظم برای فعالیت‌های بازرگانی، خدمات عمومی و مسكونی در دو جانب شبكه‌های جدید خیابان‌ها و استفاده از ساختمان‌ها و بناهای مهم به عنوان نقطه عطف آنها همراه بود. احداث میادین جدید که در حقیقت جزئی از خیابان‌های تازه احداث بودند و نیز تدوین قواعد و نظام ساخت‌وساز برای ایجاد یکپارچگی و وحدت در فرم‌ها و نماها را نیز باید به موارد مذکور افزود. در مركز پاریس قدیمی 384 كیلومتر و درحومه 355 كیلومتر خیابان وجود داشت كه «هوسمان» 95 كیلومتر به مركز و 70 كیلومتر به حومه اضافه کرد. وی با تخریب و قطعه‌قطعه كردن بسیاری از محله‌های قدیمی، هسته‌ قرون وسطایی شهر را از تمام جهت بریده و خیابان كشی می‌کند و عملا روی كالبد شهر قدیم شبكه‌ای از خیابان‌های وسیع و مستقیم قرار داده و یك سیستم واحد ارتباطی بین مراكز اصلی زندگی شهری و ایستگاه‌های راه‌آهن به‌وجود می‌آورد. این شبكه‌بندی درعین حال شامل همه نوع پیش‌بینی‌های لازم برای حركت وسایل حمل و نقل از قبیل تقاطع‌های لازم و نحوه‌ ارتباط نیز بود.
 
ب- احداث باغ‌ها و پارك‌های عمومی
بخش دیگری از كارهای «هوسمان» كه در زمینه ارتقای بهداشت عمومی و بهبود بخشیدن به شرایط زندگی ساكنان پاریس موثر بود، درختكاری‌های منظم درخیابان‌ها، بلوارها، میدان‌ها و بالاخره احداث باغ‌ها و پارك‌های عمومی است. وی در این زمینه از وجود همکاری کاردان به نام «آلفان» استفاده کرد. در طرح این پارك‌ها كه از منظرسازی انگلستان ملهم بود، از طبیعت تقلید می‌شود و پارك‌ها اغلب به شیوه‌ای رمانتیك، كوه پایه‌ها، دره‌ها، دریاچه‌ها و جویبارهای كوچكی را در بر می‌گرفتند که نقطه مقابل طرح کلی شهر و ایجاد محورهای مستقیم به شیوه کلاسیک بود. از طرف دیگر، این پارك‌ها برخلاف پارك‌های انگلیسی كه درآن زمان تنها به معدودی قشر متمكن اختصاص داشت، برای عموم مردم و تفرج روزهای تعطیل آنها ساخته شده و علاوه‌بر این، وظیفه ایجاد شش‌های تنفسی برای پاریس را نیز برعهده داشتند. «بوادو بولونی» در غرب پاریس و «بوادو ون سن» در شرق آن، دو پارك عظیم این شهر هستند كه روی نقشه پاریس مانند دو شش خود نمایی می‌كنند. اگر طرح «هوسمان» به‌طور كامل اجرا می‌شد، این دو پارك با كمربندی سبز در امتداد دیوارهای دفاعی قدیمی شهر به یكدیگر مرتبط می‌شد. غیراز این دو پارك، پارك «مون سو» در مركز و پارك زیبای «مون سوری» درجنوب و پارك «بوت - شمون» برای كارگران در شمال نیز دراین دوره احداث شدند.
 
ج- نوسازی و احداث شبكه‌های تاسیساتی و راهیابی
این اقدامات، با وسعت و نظمی نظیر آنچه «هوسمان» موفق شد انجام دهد، كمتر سابقه دارند. برای تاسیسات آب، «هوسمان» از وجود همكاری با ارزش به نام «بلگراند» استفاده می‌كند و از او برای تهیه‌ پروژه‌‌های آبراه‌های جدید و تاسیسات بالا آوردن آب رودخانه سن دعوت می‌كند. با كمك این فرد حجم آب تهیه شده از 12.000 متر مكعب به 343.000 متر مكعب در روز و طول لوله‌كشی آب از 747 كیلومتر به 1545 كیلومتر افزایش می‌یابد. «بلگراند» همچنین شبكه جدیدی برای فاضلاب می‌سازد و طول گندآبروی موجود را از 146 به 560 كیلومتر می‌رساند كه از این مقدار فقط 15 كیلومتر مربوط به شبكه قبلی و بقیه تاسیسات تازه است. .


ادامه مطلب

نوشته شده در : چهارشنبه 13 آبان 1394  توسط : میلاد فیروزه.    نظرات() .